Dni,

wciąż nowe dni.

Sny,

wciąż nowe sny

i młodość, co w życie je zmienia.

Kraj,

ten jeden kraj,

od morza do Tatr

z twych dziadów i ojców marzenia.

Nad Wisłą

pod wierzbą,

nad Odrą,

bo gdzieżby,

nad Bugiem,

gdzie łąka

kwiatami zakwita;

przy pracy

i w szkole,

i w domu

przy stole,

gdzie chlebem

się dzieli rodzina.

Dni,

wciąż nowe dni.

Sny,

wciąż nowe sny,

i praca, co w życie je zmienia.

Kraj,

ten jeden kraj

od morza do Tatr, któremu i ciebie potrzeba.

W Bieszczadach,

choć deszcze,

na Warmii

i jeszcze

tam wszędzie,

gdzie jutro

buduje się dzisiaj;

przy ogniu

wesołym

i w trudzie

budowy,

gdzie sercem

twym bije Ojczyzna.^[1]