Gdy wróg stopami depce naszą właść,

Gdy karabiny grzmią na jasny dzień,

Nie wolno nie uwierzyć, choćby przyszło paść,

I do ostatnich wytrwać trzeba tchnień!

Nie wolno nie uwierzyć, kiedy szumi dąb

I niesie z szumem odrodzenia wieść!

Więc, legionisto, łam kości i rąb

I wolną Polską duszę swoją pieść!...

Nie wolno nie uwierzyć, póki w tętnach krwi

Że wstaje Polska, wolną wznosząc skroń,

Bij, legionisto! Bóg powierzy ci

Ojczyzny wolność – a więc ty jej broń!

Bij, legionisto! Sławę dziadów wskrześ,

Co dla Ojczyzny w Sybir nieśli kość,

A jeśli padniesz w polu sławy gdzieś,

Spełniłeś życia cel święty – to dość!

Bij, legionisto!... Na moc twoich bark

Polska złożyła najświętsze swe sny...

Więc czoło w górę!... wyprostować kark!...

Wolność i Sława i Polska – to ty!...^[1]