Ludzie są jacy są,

ludziom niewiele się marzy,

mało chcą, grzecznie śpią,

przegrani, trwożni, szarzy.

A mnie gna, goni mnie,

myśl, że coś jednak się zdarzy,

że lśni w noc okno, gdzie

jest Dulcynea, moja nadzieja,

moja nadzieja, moja nadzieja

Nieprawda, że

ostatni błędny rycerz zasnął

że jego duch

u Elizejskich stoi bram,

on żyje wciąż,

za zbroję ma uczciwość własną,

precz rzucił miecz,

lecz honor, honor ma ten sam!

Obcy mu spokój święty

i snu cieplutki koc,

drogę mu ognik błędny

wskazuje w noc.

A on, on wciąż wyzywa

na pojedynek los,

uczciwość za uczciwość

a cios za cios/bis

Nieprawda, że

ostatni błędny rycerz pojął,

że odejść czas,

że nie ma sensu walczyć już,

on żyje wciąż,

czyste sumienie ma za zbroję

i wierzy, że

jest gdzieś otwarte okno

i Dulcynea, jego nadzieja,

Jego nadzieja/bis

Nieprawda, że

żywot rycerza kresu dobiegł,

że nie brzmi w noc

wdzięczną canzoną jego głos

nieprawda, bo

on może odżyć we mnie w tobie

by wyzwać los

uczciwość za uczciwość

cios za cios/bis^[1]