W progu wielkiej sali siadł

I na gitarze zaczął grać

Powoli go zagłuszał gwar

On nie przerywał, ciągle grał

To dla niej była ta melodia

Ten rytm, co płynął poprzez sali szmer

Jak błękitna rapsodia

Ta bossa nova i on też

Jak błękitna rapsodia

Ta bossa nova i on też

Co tam Warszawa, Paryż, Rzym

On tu na YAP-ie grajkiem był

A ona uśmiechała się

Mrużyła oczy jak we śnie

To dla niej była ta melodia

Ten rytm, co płynął poprzez sali szmer

Jak błękitna rapsodia

Ta bossa nova i on też

Jak błękitna rapsodia

Ta bossa nova i on też

Choć nigdy ich nie złączył ślub

Została miłość aż po grób

I ta muzyka, i ten śpiew

Ta bossa nowa, która wie...

Że dla niej była ta melodia

Ten rytm, co płynął poprzez sali szmer

Jak błękitna rapsodia

Ta bossa nova i on też

Jak błękitna rapsodia

Ta bossa nova i on też

A teraz graj komuś, graj

(„Już tylu chłopców odchodziło z naszego puebla”)

A my się wszyscy będziemy wczuwać:

O... oo... o matko nasza jedyna, oo!...

To dla niej była ta melodia

Ten rytm, co płynął poprzez sali szmer

Jak błękitna rapsodia

Ta bossa nova i on też

Jak błękitna rapsodia

Ta bossa nova i on też

Ta bossa nova i on też

I on też^[1]