Ktoś nam bez przerwy podstawia nogę

Lub nam pod nogę podkłada kłodę

Żeby choć jedna – ale on nie

Podkłada kłody pod obie nogi

I weź tu nie wywal się

Choć odkręcam zimną wodę

I pakuję łeb pod kran

To panuje w nim niezmiennie

Całonocnie i codziennie

Podkurzenia i wnerwienia

Podwyższony stan

Wstaję o świcie zaczynam życie

od przeczytania gazety i

Już mną telepie byłoby lepiej

Żyć gdzieś w pustelni nie wiedząc nic

Choć odkręcam zimną wodę

I pakuję łeb pod kran

To panuje w nim niezmiennie

Całonocnie i codziennie

Podkurzenia i wnerwienia

Podwyższony stan

Nie do zniesienia jest ciężar istnienia

Nieznośnie ciężki jest byt

Stalowa lina to może wytrzyma

Ale człowiek to przecież nie dźwig^[1]