Bogarodzico, Matko Dziewico

Niepokalanie Poczęta!

Wiedziesz ku sobie w serca żałobie,

Gdy westchną do Cię, o Święta!

Wzorze niewieści! W każdej boleści,

Kto tylko do Cię pośpieszy:

Nic go nie nęka, bo Twoja ręka

Zbolałe serce pocieszy.

Jam moje kroki, z drogi szerokiej,

Zwracał z prośbą do Ciebie.

Jam w ciemnej nocy, Twojej pomocy

Błagał, jak światła na niebie.

Ty wnet rozświecasz, Ty mi rozniecasz

Dwa światła duszy wśród cienia;

By oświecały, drogę Twej chwały,

I ścieżki mego zbawienia.

Ty mnie ratujesz, Ty mi wskazujesz,

Gdzie szukać ulgi w złej doli.

Tu ją znajduję, tu szczęście czuję.

U stóp Twych, Matko, – nie boli!

Syn maże grzechy, a Ty, pociechy

Niesiesz nam hojną Swą ręką,

Bądź więc wielbiona, bądź pochwalona

Tą Syna Twojego męką.^[1]