Z granatowej ciszy, hen z galaktycznych łąk

Schodzimy na planetę, na nieznany, jasny ląd

Lekko i nieśmiało

Odkrywamy całą

Nienazwaną jeszcze życia chęć

Zaliczmy pierwsze próby dziecinnych klęsk.

Z granatowej ciszy, hen z galaktycznych pól

Powoli dojrzewamy do już wyznaczonych ról

Ale ponad wszystko

Gwiezdne kumplowisko

Chce się bawić, łamać serca, lśnić

Dać się rozbłękitnić światu

Po prostu żyć!

Suną Mleczna Drogą

Z oniemiałą trwogą

Mleczni bracia, czyli my!

Żeby zstąpić na dół

Na ten ziemski padół

Na te ziemskie parę chwil

Łamią się sercami

Chlebem, pragnieniami

Myśli mają mleczne

Że jest wszystko wieczne

Sami i nie sami żywią się baśniami

Z gwiazd!

Z granatowej ciszy, hen z galaktycznych hal

Dorośli aż do bólu przekraczamy każda z miar

Śniąc prawdziwie nowy

Raj atramentowy

Zabiegani o powszedni chleb

Z wolna przechodzimy cisi na drugi brzeg!

Gdy światło się wypali, gdy skończy się nasz czas

Zgaśniemy, by zapłonąć pośród towarzyszek – gwiazd

Znów spotkamy znanych

Dawno niewidzianych

Tych, co z nami rozbijali szkło

Odnajdziemy wtedy wspólny

Niebieski port!

Suną Mleczną Drogą

Z oniemiałą trwogą

Mleczni bracia, czyli my!

Żeby zstąpić na dół

Na ten ziemski padół

Na te ziemskie parę chwil!

Łamią się sercami

Chlebem, pragnieniami

Myśli mają mleczne

Że jest wszystko wieczne

Sami i nie sami

Żywią się baśniami

Obracają myśli

Tam skąd żeśmy przyszli

Z gwiazd!^[1]