W barze puchnie muzyka

– pijany „dur”.

Klezmer przegrywa tu żywot swój.

Siedzisz, za duże półbuty

– luźny wzrok.

Kiedy przejdzie ta noc

– ta moc.

Komu dasz ten świat?

Cudów ósmy cud.

Komu worek szmat?

Komu serca pół?

Komu zapić zło

butelką zła?

Komu drugie dno

do tego dna co ma?

W barze płynie nadzieja

z wilgotnych warg.

W barze nie zmienia się nic

– wciąż bar.

Siedzisz jak bożek gorzelny,

skręta ćmisz.

W dymie, jak w kocu z wełny

śnisz.

Komu dasz ten świat

cudów ósmy cud?

Komu drżenie warg,

komu serca pół?

Komu wieczny garb,

komu wielkie nic?

Niech odpowie ktoś...

czy musi wciąż tak być?^[1]