Bracia skauci, dosyć kurzu,

dosyć kurzu łykać nam.

/Trzeba spieszyć nam do lasu,

by wypocząć trochę tam./bis

W lesie cudna jest polana,

hufiec rozkaz stanąć ma.

/Wnet ogniska rozpalimy,

a jest ich czterdzieści dwa./bis

W lesie cudnych drzew korony

wnet zaszumią piosnkę swą,

/na co naszych trąbek tony

odpowiedzą pobudką./bis

Wietrzyk chłodzi nasze lica,

kwiat upaja wonią swą.

/A tam ptaki na błękicie

pieśni swoje Bogu ślą./bis

Nie marnujmy, bracia, chwili,

pijmy tego lasu czar.

/Jasnych chwil jest tak niewiele

i tych później będzie żal./bis^[1]