Byłem w Warszawie, gdy pociąg ruszył,

Gdy pociąg ruszył, z pociągu dym,

Tam młody więzień do Oświęcimia

Na lat szesnaście skazany był.

Gdy pociąg stanął i ja wyszedłem,

To straszny widok ukazał się:

Widzę gmach wielki – to obóz karny,

Dokoła wodą otoczony.

Czterech żandarmów mnie pilnowało,

Bali się, abym nie uciekł im.

Do małej celi mnie wprowadzili

I tam do rana musiałem być.

Nazajutrz rano, gdym się obudził,

Drzwi się otwarły do celi mej,

Dozorca ostrym głosem zawołał:

Wstań, młody więźniu, ubieraj się!

Gdy się ubrałem w więzienne szaty

I pomyślałem o losie swym,

Kiedy ja wrócę do swojej chaty,

Kiedy ja wrócę do lubej swej.

Dziesięć miesięcy już upłynęło,

Jakżem cię widział ostatni raz,

Byłem rumiany i pełen życia,

Jak sobie wspomnę ten dawny czas.^[1]