Całe życie czekam

dzień po dniu,

płynie czasu rzeka

wieczny nurt.

Gdzie mnie niesie

życia prąd?

Ciągle pytam

dokąd, skąd.

Całe życie czekam

mrok czy blask,

na człowieka

co zatrzyma czas.

Tylko miłość ma tę moc,

kiedy kocham to

mam w swoich dłoniach los.

W tym świecie pełnym złud,

bajecznie pięknych kłamstw,

nie wstydzę się prostych prawd.

Chociaż nie jest łatwo

Przemijać w rytmie dni,

nie zgaśnie we mnie światło,

ta miłość musi przyjść.

To może brzmi zbyt prosto,

nie szukam błędnych gwiazd,

nadzieja moją siostrą

a moim wrogiem czas.

Cóż życie to czekanie

róż co dzień nie da nikt,

musi być cień, by kiedyś był blask

nie wstydzę się prostych prawd.

W tym świecie pełnym złud,

bajecznie pięknych kłamstw,

nie wstydzę się prostych prawd.^[1]