Chciałbym na chwilę, na jedną godzinę,

Ujrzeć Was, drodzy, ujrzeć wasz dom...

W nieodgadniona przyszłość ciągle płynę;

Chciałbym dać koniec smutnym mym snom.

U twych stóp klęknąć chciałbym moja Matko!

Wszystkich uściskać po tym długim roku,

Bo wieści od Was przychodzą tak rzadko,

A przyszłość w dziwnym, tajemniczym mroku.

Czasem tu w polu, kiedy w tyralierze

Leżę, w pierś wroga mierząc z swego „greka”,

Nagła tęsknota za serce mnie bierze,

Myśl w Wasze strony dalekie ucieka...

Gdybym przepędził wśród Was z godzinę,

Szedłbym inaczej przez śmierć i kul ławę;

Pierzchłyby chmury niepewności sine,

Szedłbym pogodny po Polskę – po sławę!^[1]