Znój tworzy dzień

Krzyczę ponad śmiechem

Samotność woła mnie

Na walkę z cieniem

Kwiat to jest i cierń

Noc wybuchnie snem

Ujrzę niebo tam gdzie szara ziemia

Nie mogę znaleźć słów

By wyrazić ból

Wybacz ojcze mój

Znów gubię drogę

Miłość kusi śmierć

Tak jak wolność śmiech

Samotność woła mnie

To nadziei kres

Polem, górą, mgłą

Biegnę póki sił

Tam gdzie dzień i noc

Gdzie sny

Oto jest ten ból

On nie daje wstać

Oto jest ten śmiech

On pozwala wierzyć

Oto jest ten lęk

On zabiera sny

Oto jest nasz los

On nam daje życie.^[2]