Choć ojca nie znał, matki tyż,

wychował si byz troski.

Żył, boć namniejsza żyji wesz,

nikt gu ni pytał: Jak si zwiesz?

Na Łyczakowskij(1).

Z ugrodów latym kwiaty krad

i czypiał si durożki:

Niech jaśni ksionże kupi kwiat!

Przepijał potym szóstki rad

na Łyczakoskij.

„Puranna”!(2) zimu w głos si dar

lub z szopku szed Krakosku(3),

bucików ukrad kilka par

i Czarny Mańcy zaniós w dar

na Łyczakosku.

Pu Mańcy Zosia była znów,

co miała złoty włoski.

Nimało o niu natłuk łbów,

gdy mu chciał odbić ten lub ów

na Łyczakoskij.

Brygidyk(4) potym przeszyd chrzest,

dzie czuł si niemal bosku.

Tylku tak czasnym... Co to jest?

Tak mu si czeguś cniłu fest

za Łyczakosku.

Gdy wyszyd z ula, żył jak móg,

jak dziedzic, choć byz wioski.

Wysyłał Mańki swo na róg,

odbirał groszy, w zemby tłuk

na Łyczakoskij.

W sakpalci jasnym chadzał szyk

i w czapcy cyklistoskij

Pan Ignac – znał gu każdy smyk,

majcherkiem władał inu w mig

na Łyczakoskij.

A tera bedzi konic już

tragedii andrusoskij.

Jak zwykli – nocu zemsta, nóż,

nikt nie zapłaczy, bo i któż?

Na Łyczakoskij.^[1]