Pewien chorąży postępu

Wszedł na chwilę do ustępu,

(Albowiem nawet chorąży

Z przerwami do celu dąży)

A póki co – swą chorągiew

Oparł o ławkę, czy stągiew,

Bo jak się człowiekowi zechce,

To mu głupio dzierżyć drzewce...

Niestety, tą samą ścieżką

Szedł niejaki Dreptak Mieszko,

Dosyć podejrzany ciura,

Chociaż szlachcic, herbu „Rura”,

I gdy chorągiew zobaczył –

To natychmiast ją zahaczył,

Bo miał taki zwyczaj kreci

Że brał wszystko, jak podleci:

Bieliznę, konie, medale,

Babki i inne detale.

Wziął tę chorągiew i chodu,

A tu za nim ćma narodu!

każdy rzuca chatę, harem,

I leci za tym sztandarem,

Bo był na nim szczytny slogan –

„Naprzód” lub „Hajda na pogan!”,

„Oswobodzim Ziemię Świętą”,

Czy „Precz z feudalną rentą!”,

„Przez śmierć rycerską – do raju”,

Tak czy siak – coś w rodzaju.

Kto żyw tylko za nim podał się

A wtem Dreptak zatrzymał się,

Strzepnął pył, poprawił kurtę

I zastukał w jakąś furtkę,

Za którą potem wygodnie

Siedział prawie dwa tygodnie,

A że ludziom ziąb dokuczał –

Ktoś zajrzał dziurką od klucza,

I wydał okrzyk paniczny:

– Ludzie! Toż to dom publiczny!

Tłum od razu się rozluźnił,

Postęp się mocno opóźnił,

Zaczęły się gwałty, picie

I dzielnicowe rozbicie,

Wojny, rozbiory, powstania,

A wszystko przez tego drania!

Ów fakt – wniosek wysnuć każe:

– Ważne hasło na sztandarze,

Dobrze jednak jest, gdy wie się

Kto ten piękny sztandar niesie

Oraz do jakiego celu?

Bywa, że i do bordelu...^[1]