Pamiętasz cudne, jasne dnie...

Mówiłaś mi, że kochasz mnie.

U twoich stóp klęczałem niemy

I całowałem kraj twych szat,

Twe ręce, białe jako kwiat

Śnieżystej białej chryzantemy.

Lecz w krótki czas przeminął szał...

Kto inny cię w ramiona brał

I rzekł: „na wieki się zejdziemy”.

Gdyś ślubem z nim łączyła się,

Jak posłał ci na szczęście twe

Puszyste białe chryzantemy.

Dziś jestem sam, skończone sny.

Choć w dal się rozwiał koszmar zły...

Rozwiązać życia chcę problemy...

Lecz gdy odejdę z ziemi tej,

Niech na mogile kwitną mej

Śnieżyste białe chryzantemy.^[1]