Nie policzy nas wiatr,

nie zatrzyma nas burza,

w harcerskich mundurach

idziemy przez świat.

Słońce wstało za dnia,

nasze chusty maluje,

a ptaki usiadły

w zadumie.

Gdyby powiązać chusty harcerskie

w jeden, ogromny sznur,

można by nimi opasać ziemię

ponad szczytami gór.

Gdyby rozłożyć chusty szeroko

tam, gdzie harcerski szlak,

to by zakwitła nam ziemia wiosną,

paletą wszystkich barw.

Może także i ty

pójdziesz z nami daleko,

z harcerską piosenką

tak dobrze nam iść.

Chusty zmoczy nam deszcz,

a osuszy je słońce

i będą naprawdę

najdroższe.

Gdyby powiązać chusty harcerskie

w jeden, ogromny sznur,

można by nimi opasać ziemię

ponad szczytami gór.

Więc upnij swoją chustę u ramion

jak skrzydła z orlich piór,

będziemy drogę wskazywać ptakom,

wysoko, pośród chmur.^[1]