Chwal Syonie Zbawcę Twego,

Wodza, Pasterza dobrego

Sercem, usty, czem możesz.

Ile zdołasz chwal go tyle:

Wart On większej, niż w twej sile,

Chwały znaleźć się może.

Chwały przedmiot osobliwy,

Chleb żywiący i sam żywy,

Dzisiaj Kościół podaje.

Ten sam Chrystus, jako wierzy.

Przy onej świętej wieczerzy

Dwunastu rozdał uczniom.

Co w wieczerzy Chrystus sprawił,

To czynić rozkaz zostawił.

Nam dla Swojej pamiątki.

Rozkazania się trzymamy.

Chleb i wino poświęcamy

Na ofiarę zbawienną.

To jest zdanie chrześcijańskie,

Że chleb święty w Ciało Pańskie

Wino się w Krew przemienia.

Co pojąć, widzieć z trudnością,

To stwierdzaj wiary żywością

Wbrew prawom przyrodzenia.

Pod różnemi postaciami,

Znaki tylko, nie rzeczami,

Tają się wielkie rzeczy.

Krew, to napój, pokarm Ciało,

Przecież Chrystus jest tu cało

Pod każdą z tych postaci.

Od biorących nie skrajany,

Nie dzielony, nie złamany,

Cały pożywan bywa.

Czy jeden, czy tysiąc bierze,

On i tamci w równej mierze

Biorą, Pan jednak cały.

Biorą źli, biorą cnotliwi,

Lecz różnie; bo jednych żywi,

Drugich ten Chleb potępia.

Niesie śmierć złym, dobrym życie,

Patrz, jak jednakie zażycie

W różny skutek wychodzi.

Niechże zabrzmi wdzięczne pienie,

Niech przyzwoicie z serc płynie.

Dzisiaj dzień uroczysty.

Który na pamięć przywodzi,

Od kogo ten Stół pochodzi,

Co dla wszystkich nakryty.

Przy tym Stole Król nasz nowy,

Stary Zakon Mojżeszowy

Znasza nowym Barankiem;

Przed nowością dawność znika,

Cień się przed prawdą umyka,

Noc światłem objaśniona.

Zbawicielu, Chlebie prawy,

Wodzu nasz bądź nam łaskawy

Ratuj, nie puść z opieki.

Nasz Pasterzu wszechmogący,

Ciałem nas tutaj żywiący

Chwałą uwesel na wieki.^[1]