Chwalmy Boga wszechmocnego, że nam dał Syna swojego,

Najmilsze nasze kochanie, grzesznym na poratowanie.

Jegoż Matkę czcić nam trzeba, Zdrowaś Panno, Pani nieba;

Szcześliwaś Panno nad inne, Twoja cześć po świecie słynie,

Onać miła wieść nastała, gdyś Anioła wysłuchała;

Za matkę Bogu zmówiona, o godność niewysławiona!

Toż Elżbiecie Bóg objawił, przeto mówi: któż mi sprawił,

Że ty mnie Bogarodzica nawiedzasz, jam służebnica.

O Maryjo! O królewno! Z Tobą nikt nie stanie równo,

Przy tronie Boskim z prośbami,Ty się zawsze módl za nami.

Miła Panno żeś tak można, niech na sobie tego dozna,

Każdy w to bractwo wpisany, aby nie był wymazany.

Aby dobroć Syna Twego rozważając i trud jego

Po tej tak miłej robocie, świętował w wiecznej Sobocie.^[1]