Dzisiaj znów, dzisiaj znów


ciemny wiatr przywiał mi


zapach bzu, kilka słów


z dawnych lat, z tamtych dni.


Poprzez dal i przez czas


słyszę wciąż w nocnej mgle:

„Wspomnij mnie, wspomnij choć raz!

O, wspomnij mnie!”

Czemu dręczy mnie ten drżący głos?


Na co czeka za oknem zła noc?


Czemu to dzisiaj znów


ciemny wiatr przyniósł mi


echo słów, upartych słów,


choć serce śpi...

Gościu nocny, siewco burzy,

leć gdzie indziej błąkać się!

Nie budź serca, nie dręcz dłużej,

odejdź, wietrze, nie wołaj mnie!


Dzisiaj znów, dzisiaj znów,


jak od lat, długich lat,


zapach bzów, tamtych bzów,


niesie mi ciemny wiatr.


Poprzez blask srebrnych gwiazd


słyszę szept w chwiejnej mgle:

„Wspomnij mnie, wspomnij choć raz!

Ja czekam cię!”

Już nie uciec przed nim nigdy mi,


już tak będzie po kres moich dni.


Jutro znów przyjdzie tu


ciemny wiatr, ciężki sen,


zapach bzu, mokrego bzu,


i tamten cień.^[2]