W kawiarni zwanej „seria klęsk”

Gdzie się podaje łzy na słodko

Siedzimy razem godzin pięć

Nad jedną kawą i szarlotką

W lokalu tym

Łykamy łzy

O smaku poziomkowym

Nie trzeba wróżb

Tę miłość już

Na zawsze mamy z głowy

Nie pierwszy raz

Rozdziela nas

Znów życia brudna rzeka

Kiedy się znajdziesz

Na jej dnie

To spróbuj na mnie tam

Zaczekać

W epoce zwanej „seria klęsk”

Z tronem co czeka na wariata

W epoce AIDS i sztucznych serc

Największych armii w dziejach świata

W epoce tej

Po serii klęsk

Sama chodzę po ulicach

Wiem nadal masz

Zabawną twarz

A na niej cień księżyca

Nie pierwszy raz

Rozdziela nas

Znów życia brudna rzeka

Kiedy się znajdziesz

Na jej dnie

To spróbuj na mnie tam

Zaczekać^[2]