Była raz Murzynka miła,

posąg z czarnej skały,

co w Dunajcu Czarnym żyła,

Stach Bachleda w Białym.

Cosik brało ich ku sobie,

wzięli na odwagę,

ona jemu dała tam-tam,

a on jej ciupagę.

A ona go kua, kua

tumana, muła.

A on: aua, aua!

Je, je, je!

A on jej puk-puk w tam-tam.

Ua-ua!

A ona: e tam, e tam.

Je-je-je!

Z tej miłości pili cięgiem,

gorzałę ze śmagą.

On jej w końcu przyrżnął bębnem,

ona mu ciupagą.

Morał z tego względem trunków

ukuli u górali:

Nie mieszaj chłopie gatunków,

bo ci łeb rozwali.

A ona go...

Że Murzynka w tej parafii

żaden cud na ziemi,

bo już przecie nom sie trafieł

w Poroninie Lenin.

A, że była psiakrew śwarno

Stach kcioł zwyobracoć,

ale nocka było corno

nie mógł jej namacoć.

A ona go...^[2]