Szła raz ulicą piękna dziewczyna

Zawzięty krok, surowa mina

Nagle zatrzymał jej marsz pewien Adam

Który powiedział – przepraszam, szlaban!

Nie przejdzie pani dalej dopóki

się nie uśmiechnie

I niech mnie

I niech mnie bije tysiąc kul

Ale niestety – nie przekupią mnie banknoty ani monety

Ponieważ panience nie było to w smak

Wzmocnił swój przekaz tak

Wzmocnił przekaz

Co ci zależy?

Gdzie ci się śpieszy?

A może tego ci właśnie brak?

Może to jutro się nie powtórzy

Może tę chwilę, śnieg tak zaprószy

Że zginie po niej najmniejszy ślad?

Więc uśmiechnęła się do chłopaka

Potem do parku dali drapaka

Gadali, pili kawę z ciasteczkiem

A gdy chciała odejść, on rzekł – chwileczkę!

Nie dojdzie do skutku to pożegnanie

Bez pocałunku

Ja z posterunku

W żaden się bok

Nie ruszę o krok

Nie ruszę, nie ruszę o krok. Przysięgam!

Ponieważ panience nie było to w smak

Wzmocnił swój przekaz tak

Wzmocnił przekaz:

Co ci zależy?

Gdzie ci się śpieszy?

A może tego ci właśnie brak?

Może to jutro się nie powtórzy

Może tę chwilę, śnieg tak zaprószy

Że zginie po niej najmniejszy ślad?

Jakiś czas potem gdy zbudził się rano

Przytulił śpiącą wciąż ukochaną

Zabrał ubranie w drzwiach prawie znikł

Nagle usłyszał za sobą: Zurick!

Nie było potrzeby wzmacniania przekazu

Chłopak po rozum poszedł od razu

Na koniec prośba i do was kochani

mimo pomyłek, pomimo gaf

A nawet że to może było do bani

Nie pożałujcie nam kilku braw

Bo co wam zależy?

Gdzie wam się śpieszy?

A może tego nam teraz brak? Właśnie tego.

Może to jutro się nie powtórzy

Może te tę chwilę, śnieg tak zaprószy

Że zginie po niej najmniejszy ślad?^[1]