Na początku byłaś pieśnią,

dobrą wieścią, opowieścią

z dawnych lat,

przypomnianym krajobrazem,

drogowskazem i rozkazem:

naprzód, marsz!

Byłaś nocą czuwającą.

iskrą słońca gorejącą pośród mgieł.

Aż się stało niebo jasne

i nad lasem, i nad miastem

powstał dzień.

Coraz piękniejsza, coraz bliższa,

ubrana w zieleń pól i łąk,

pod pełnym słońca niebem lipca

rozdajesz swą urodę dniom,

coraz piękniejsza, coraz milsza

w rosnącym gwarze naszych miast.

Kwiatami cię codziennie witam,

a ty kwiatami witasz nas.

Jesteś teraz moją drogą,

codziennością kolorową, ciszą snu,

odpoczynkiem w cieniu lasu,

każdą chwilą naszych czasów,

jesteś tu.

Jesteś wiernym krajobrazem,

pełnym światła, pełnym zdarzeń,

jasnych barw,

pierwszym słowem nowych wierszy,

najważniejszą z najważniejszych

naszych spraw.

Coraz piękniejsza...^[1]