Cud dziś niesłychany pod słońcem się staje,

Bóg Synu swojego na grzeszny świat daje,

By podźwignął powalony lud, w nieszczęściu pogrążony,

Zniósł więzy grzechowe, kary Adamowe.

Uboga Panienka, lecz w cnoty obfita,

Króla niebieskiego w Betlejemie wita,

Bez przepychu Go powija, cała czysta cna Marya,

W żłobie Tego składa, co królami włada.

Nie możem się zdobyć na królewskie dary.

Lecz w dowód wdzięczności przyjmij serc ofiary.

Które z pokorą składamy, wyśpiewując z Aniołami:

Chwała z wysokości, Bogu na niskości.

Ukryłeś się, Panie, w Swem śmiertelnem ciele,

Milcząc w niemowlęctwie, czynisz dla nas wiele,

Kruszysz berła, spychasz z tronu nieprzyjaciół tego plonu,

By twe ramię sławił, światłość z nieba zjawił.^[1]