Coraz bliżej moment gdy nie poznam już siebie

Może jestem szalona, może jestem, nie wiem...

Ten krzew już nie zakwitnie więcej i będzie tak stał

Cichy i ciągle zielony tym krzewem jestem ja

Wspomnienia powracają kiedy chcę być sama

By zatruć myśl i ciało w półmroku zasypiania

Coraz mniej już czuję

Coraz więcej wiem

W moich oczach kamienie

A w ramionach cień

Zrobię co tylko każesz

Zrobię co tylko chcesz

W moich oczach kamienie

A w ramionach cień

Zabierasz mnie, gdzie żyje noc – na dno

Za siódmy krąg, ze światła w mrok – na dno

Gdy w ramionach mych umierasz i gdy widzę co nas czeka

W tym półmroku tonę, bo myśli jak rzeka

I wiem, już nie zakwitnę więcej, jak ten krzew pod oknem

Czasami czyjeś ręce kwiat sztuczny przypną do mnie

Gdy nie mam już na nic siły – ostatni płomień to ja

Kiedy idę za Tobą – coraz bliżej do dna

Robię co tylko każesz

Robię co tylko chcesz

Na mym ciele stygmaty

W oczach kamienny sen

Tylko jedno już czuję

Tylko jedno wiem

Że cokolwiek się stanie

Nie opuszczę Cię

Dlatego idę wciąż za Tobą w noc – na dno

Za siódmy krąg, w trujący mrok – na dno

Coraz mniej już czuję

Coraz więcej wiem...

Na krzewie obok kolorowy ptak gniazdo buduje skrzydlaty

Patrząc na niego wspominam jak zabrałeś mi moje kwiaty

Zabrałeś mi moje kwiaty...