Ludzie dbają o siebie,

Ludzie dbają o siebie,

Ludzie dbają o siebie stale.

Uważają na siebie

I chuchają na siebie,

Noszą ciepłe skarpety i szale.

Zażywają mikstury,

Wybierają się w góry,

By oddychać pełnymi płucami,

Zabijają kurczaki,

Przyrządzają przysmaki

I wzmacniają swój wątły organizm.

A tu lata mijają,

A ci ludzie wciąż dbają;

Góry, kury, mikstury, et cetera,

Lecz rzecz dziwna tym niemniej,

Choć to nie brzmi przyjemnie,

Coraz gdzieś jakiś człowiek umiera.

Inni wzrokiem go mierzą,

Patrzą, ale nie wierzą,

Czasem któryś z nich westchnie: „o rany!”

Szepcą do siebie w sieniach

Józek popatrz na Henia

Choć nieboszczyk a jaki zadbany!

I znów lata mijają,

I znów ludzie wciąż dbają;

Góry, kury, mikstury et cetera,

Lecz rzecz dziwna tym niemniej,

Choć to nie brzmi przyjemnie,

Coraz gdzieś jakiś człowiek umiera.

A potem, po pogrzebie,

Znów jest słońce na niebie,

Ten sam cykl widać znów w świetle słońca

Ludzie dbają o siebie

Ludzie dbają o siebie

Ludzie dbają o siebie do końca.^[1]