Byli króle, byli wodze

zbrojni w miecz,

patrzący srodze

na rzucone do ich ciżem

białe płaszcze z czarnym krzyżem.

Przeminęła królów chwała,

lecz ta sama pozostała,

ludzka krew,

czerwona krew,

nasza miłość i nasz gniew.

Była chwila, kiedy świat nam

zasłaniała noc brunatna,

gdy do Wisły i do Wołgi

parły z czarnym krzyżem czołgi.

Długo szala się ważyła

ale w końcu zwyciężyła

ludzka krew,

czerwona krew,

nasza miłość i nasz gniew.

Kto przykrywa nowym szyldem

stare zbrodnie, starą krzywdę,

komu śnią się, jak przed laty,

czarne krzyże i krucjaty,

komu spieszno do zdobyczy,

niech pamięta, jak się liczy

ludzka krew,

czerwona krew,

nasza miłość i nasz gniew.^[1]