Wiatr pieści włosy, mówi – płyń!

Wpatrzone w błękit oczy – płyń!

Pobielą żagle

Jeziora zieloność gdzieś w niebo wpatrzoną

Hej! Diable

Zamieszaj wiatr ogonem swym.

Hej! Marnotrawny synu patrz!

W stęsknioną wody – matki twarz.

To czas powrotów –

Gdy zimą zdradzona

Znów weźmie w ramiona

Wśród szlochu

Otuli wiatrem czule nas.

Wyfruną łodzie ze swoich gniazd

A lipiec sypnie garścią gwiazd.

To czas powrotów –

Gdy krzyk kormorani

Nad życiem, nad nami

A potem

W kilwater zaplątany czas.

Aż przyjdzie znać czerwieni smak

I klucz żurawi da nam znak,

Że czas odlotów –

Z ptakami gdzieś nagle

Odfruną znów żagle

By potem znaczyć zimy szlak.^[1]