Czego chcesz od nas Panie,

Za Twe hojne dary,

Czego za dobrodziejstwa,

Którym nie masz miary?

Kościół Cię nie ogarnie,

Wszędzie pełno Ciebie,

I w otchłani i w morzu,

Na ziemi i w niebie.

Złota też wiem nie pragniesz,

Bo to wszystko Twoje,

Cokolwiek na tym świecie,

Człowiek mieni swoje.

Wdzięcznym Cię tedy sercem,

Panie wyznawamy,

Bo nad nie przystojniejszej,

Ofiary nie mamy.

Bądź na wieki pochwalon,

Nieśmiertelny Panie,

Twoja łaska, Twa dobroć,

Nigdy nie ustanie.

Chowaj nas póki raczysz.

Na tej niskiej ziemi,

Jeno zawżdy niech będziem,

Pod skrzydłami Twymi.^[1]

Czego chcesz od nas Panie, za Twe hojne dary?

Czego za dobrodziejstwa, którym nie masz miary?

/Kościół Cię nie ogarnie, wszędy pełno Ciebie:

I w otchłaniach i w morzu, na ziemi i w niebie./bis

Wiem, iż złota nie pragniesz, bo to wszystko Twoje,

Cokolwiek na tym świecie mieni człowiek swoje:

/Wdzięcznem Cię tedy sercem, Panie, wyznawamy,

Bo nad Cię przystojniejszej ofiary nie mamy./bis

Tyś Pan wszystkiego świata, Tyś niebo zbudował

I złotemi gwiazdami ślicznio uhaftował:

/Tyś fundament założył nieobeszłej ziemi,

Ty przykryłeś jej nagość zioły rozlicznemi./bis

Za Twojem rozkazaniem w brzegach morze stoi,

A zamierzonych granic przekroczyć się boi;

/Rzeki wód nieprzebranych swe granice mają,

Biały dzień i noc ciemna swoje czasy znają./bis

Z Twej łaski nocna rosa na mdłe zioła padnie,

A zagorzałe zboża deszcz ożywia snadnie;

/Z Twojej woli rozliczne kwiaty wiosna rodzi,

Z Twojej woli w kłosianym wieńcu lato chodzi./bis

Jesień wino i owoc rozmaity dawa.

Potem do gotowego gnuśna zima stawa:

/Z Twoich rak wszelkie zwierzę wygląda żywności,

Ty każdego nasycasz z Swej szczodrobliwości./bis

Bądź na wieki pochwalon, nieśmiertelny Panie.

Twoja łaska, Twa dobroć nigdy nie ustanie.

/Chowaj nas, póki raczysz, na tej niskiej ziemi,

Tylko niech będziem zawsze pod skrzydłami Twemi./bis^[2]