Czegóż ciągle w mieście siedzieć,

Nic nie słyszeć, nic nie wiedzieć?

Zaśpiewajmy, pożegnajmy

Przemysława gród.

Hej, hej ramię do ramienia,

Niech po rosie zabrzmią pienia.

Spoczniem w gaju przy ruczaju,

Nad kryształem wód.

Niechaj gnuśnik bruki zbija;

Dalej, póki wiosna sprzyja

I sił staje, w pola, w gaje

I w cienisty las.

Miłe ptaszki, kwiaty, zioła,

W słońcu kąpią się dokoła;

Dalej gońce nam też słońce

Świeci w miły czas.

Ciepłem wiewem wiosna wionie,

Wietrzyk nam ochłodzi skronie,

Brzmijcie pieśni dziękczynienia,

Bo łaskawy Bóg.

On nam kwiat pod nogi ściele,

Daje radość i wesele,

Oby chwała Jemu brzmiała,

Jako winny dług.^[1]