Gdy o świcie pędzę wichrem przez ulice,

jak przyjaciel dobry miasto wita mnie,

i – naprawdę – wszystkim szczęścia tyle życzę,

ile daje mi w Warszawie każdy dzień.

Proszę wsiadać, nikt nie spóźni się do pracy,

pojedziemy szybko, choć wokoło las!

Las rusztowań wokół nas, to właśnie znaczy,

że nie stoi tutaj w miejscu czas.

     Autobus czerwony,

     przez ulice mego miasta mknie,

     mija nowe, jasne domy

     i ogrodów chłodny cień.

     Czasem dziewczę spojrzenie

     rzuci ku nam, jak płomienny kwiat.

     Nowy jest nie tylko Nowy Świat,

     u nas nowy każdy dzień.

     A motor tak huczy,

     tak wesoło basem dudni,

     czy to jasne południe,

     czy burzliwa, ciemna noc.

     Autobus czerwony,

     a w nim ludzie – choćby każdy z was –

     wszyscy patrzą, jakby pierwszy raz

     zobaczyli miasto swe.

Kierownicę trzeba chwycić w mocne dłonie,

kiedy motor jak koń młody naprzód rwie,

nawet wiatr nas, ten znad Wisły, nie dogoni,

nie dogoni nas gołębia szybki cień.

Proszę wsiadać, to ostatni kurs, a potem,

gdy umilknie już motoru dźwięczny rytm,

w jasne oczy spojrzę ci, a serce młotem

na twój widok, miła, zacznie bić!

     Autobus czerwony...^[2]