Coraz trudniej, coraz gorzej

Robotnikom żyć na świecie.

Burżuazja proletariat

Wczoraj gniotła i dziś gniecie.

I powiada robotnikom:

Nie nadejdzie dzień zapłaty,

Bo to wszystko Bóg urządził,

By był biedny i bogaty.

Bóg urządził, aby burżuj

Z robotnika krew wypijał.

Bóg urządził, by obszarnik

Swych parobków w mordę bijał.

Bóg urządził, by rzemieślnik

Konał z głodu przy warsztacie,

A wy za to, robotnicy,

Boga panów kochać macie.

Ot, widzicie, robotnicy,

Wiatr nam wszędzie w oczy wieje,

Na tym świecie żyjem w biedzie,

No i tam nie będzie lepiej.

Więc krzyknijmy: precz z obłudą

Piekło na tej ziemi mamy!

Niechaj żyje rewolucja,

Bo my gnębić się nie damy!

Gdy czerwone nasze godła

Będą powiewały wszędzie,

Obiecany raj nam w niebie

W ten czas na tej ziemi będzie!^[1]