Cześć Tobie zacnej krainy Patronie,

Ziomku nasz święty, synu zacnej ziemi!

/Gdy Kościół w smutku, a lud we łzach tonie,

Módl się do Boga za ziomkami swemi./bis

Tyś nieulękły, jak Prorok Jordanu,

Bronił czci Bożej i dobra Kościoła;

/Tyś i przed gromem, jako cedr Libanu,

Nie umiał schylić szlachetnego czoła./bis

Wzorze Pasterzów, w Twej trzody sprawie

Głowę swą Bogu dałeś na ofiarę,

/Bądź naszym wodzem, święty Stanisławie!

A my i na śmierć pójdziemy za wiarę./bis

Krew Twa męczeńska i Twych cnót nasiona

Kwitną na niebie, jak palma zielona;

/Tam, święty ziomku, proś Boga za nami,

Niech się naszemi już przebłaga łzami./bis

A gdy nad nami albo nad Kościołom

Chmury się zbiorą i burzo zagrożą,

/Ty dla Swej trzody bądź Stróżem-Aniołom,

Ty wtenczas od nas odwróć karę Bożą./bis

Twoja opieka niech nas w każdej chwili

Manną i rosą niebieską zasili;

/W smutku, w chorobie, w życiu i przy zgonię

Módl się za nami, święty nasz Patronie./bis^[1]