Łąkami idę. W krąg kwiaty

I słychać brzęki pszczelne.

W powietrzu modro-złotym

Śni próżnowanie niedzielne.

Słońce świeci spokojnie,

Jak gdyby od niechcenia;

Obłoki są tak białe,

Jakby nie mogły siać cienia.

Najpiękniej bowiem jest, kiedy

Piękna nie czuje się zgoła

I tylko jest się po prostu

Tak, jak jest wszystko dokoła.

Najpiękniej bowiem jest, kiedy

Piękna nie czuje się zgoła

I tylko jest się po prostu

Tak, jak jest wszystko dokoła.

Ptak śpiewa, jakby nie śpiewać

Nikomu ani się śniło.

Jest mi tak dobrze na duszy,

Jakby mnie wcale nie było.

Najpiękniej bowiem jest, kiedy

Piękna nie czuje się zgoła

I tylko jest się po prostu

Tak, jak jest wszystko dokoła.

Najpiękniej bowiem jest, kiedy

Piękna nie czuje się zgoła

I tylko jest się po prostu

Tak, jak jest wszystko dokoła.^[1]