Cóż ja z tobą czułości w końcu począć mam


czułości do kamieni do ptaków i ludzi


powinnaś spać we wnętrzu dłoni na dnie oka tam


twoje miejsce niech cię nikt nie budzi

Psujesz wszystko zamieniasz na opak


streszczasz tragedię na romans kuchenny


idei lot wysokopienny


zmieniasz w stękania eksklamacje szlochy

Opisać to jest zabić bo przecież twoja rola


siedzieć w ciemności pustej chłodnej sali


samotnie siedzieć gdy rozum spokojnie gwarzy


w oku marmurów mgła i krople toczą się po twarzy

Cóż ja z tobą czułości w końcu począć mam...^[2]