Idą żołnierze środkiem ulicy,

W oknach dziewczyny i urzędnicy!

Dziewczyny dały co która miała,

A urzędnicy dali im sztandar,

Aby nie poszli na wojnę sami

Sformowanymi czworokątami.

Stąpa czworokąt po czworokącie:

Pierwszy czworokąt jest już na froncie,

Drugi czworokąt właśnie dochodzi,

Trzeci wysyła listy do rodzin,

Czwarty w namiotach głęboko zasnął,

A piąty właśnie idzie przez miasto.

Idą żołnierze, bęben im bębni,

A z tyłu biegnie jeden urzędnik

Co miał od innych umysł odrębny

I bardzo lubił wojenne bębny,

A urzędnikom innym był obcy...

Biegnie i krzyczy: – Weźcie mnie chłopcy!

Dajcie mi szablę, dajcie mi rapier,

Nie dla mnie uwiąd starczy i papier!

Lecz łoskot bębnów wszystko zagłuszył,

A urzędnika szef wziął za uszy,

Kopnął go w krzyże i dał mu premię

I znów urzędnik za biurkiem drzemie.

Albo spogląda, jak pod oknami

Idą żołnierze czworokątami.

Idą żołnierze piękni, nieczuli,

Bębny im grają na rogach ulic.

Idą żołnierze drogą szeroką:

Pierwszy czworokąt,

Drugi czworokąt,

Trzeci czworokąt,

Czwarty czworokąt,

Piąty czworokąt,

Szósty czworokąt,

Siódmy czworokąt,

Ósmy czworokąt...^[1]