Zawsze w niedzielę pada deszcz

Od rana do wieczora

A starzy ludzie mówią że

Nie było nigdy dotąd tak źle

I modlą się o zdrowie na nieszporach

By modłów ich wysłuchał Pan

Co ciągle jeszcze w niebie

Miedziane krążki kładą tam

Gdzie szare światło wątłych lamp

Oświetla skrzynkę tych co w potrzebie

A potem mówią że będzie wojna

Niedobre czasy mówią

Ten księżyc panie po co im

Nie wiedzieć co szukają w nim

Zobaczy pan że wszystkich nas wnet zgubią

Gdy w nocy lać przestanie deszcz

I głodne wrony zasną

Czekają starcy kiedy ich

Odwiedzi ktoś i powie idź

I pójdą tak pod rękę przez śpiące miasto^[2]