Ona już daleka jak zimne słońce, które widzisz we mgle

Nie usłyszy więcej nikt tej melodii, którą oddałeś jej

Rozstrojonej struny dźwięk, samotności cichy płacz

Coraz głośniej jednak gra niepokorna, wiecznie głodna dusza twa

I do biegu zrywasz się, choć z ran jeszcze płynie gorąca krew

Gdy z gitary ścierasz kurz, pierwszy uśmiech wolno rodzi się

Nie ma jej, nie wróci tu, nowy głód do przodu pcha

Dzień jak świeca topi się, krzyczy zmarnowany czas

Nie pytaj mnie co robić, biegnij, ratuj siebie

Nie pytaj mnie gdzie sens, bo ja także tego nie wiem

Nie pytaj, biegnij szybciej by serce twe nie spało, nie

Już coraz więcej wiesz, lecz ciągle czegoś mało jest

Jak pijany chodzisz tym co przynosi każdy nowy dzień

Tyle smaków, tyle barw, pośród nich jej obraz blednie jak sen

Choć to niebezpieczne jest – idziesz coraz głębiej w las

Coraz szybciej kręci się szpula z filmem w którym grasz

Nie pytaj mnie co robić, biegnij, ratuj siebie

Nie pytaj mnie gdzie sens, bo ja także tego nie wiem

Nie pytaj, biegnij szybciej by serce twe nie spało nie

Już coraz więcej wiesz, lecz ciągle czegoś mało jest^[2]