Więdną kwiaty, umiera czas

W nieplewionym ogrodzie.

Jeszcze prawda dojrzeje w nas:

Żeby mądrzej żyć, żeby z sobą żyć

W zgodzie!

Serca nie okradaj z uczuć własnych.

Życia nie przegadaj w ścianach ciasnych.

Ufaj woli, prawdę siej!

Miarę prawdy zawsze miej.

Stawać w imię racji odważyć się chciej!

Miej pokorę słabych, męstwo silnych

Nie pożądaj sławy, jeśliś winny.

Patrz przed siebie, nigdy wstecz

Odrzuć senne myśli precz.

Nie brązowiej w cieniu,

nie twoja to rzecz!

Kpić im szaleć to żywioł twój

Dobrą czynić robotę.

Nieskończony mądrości zdrój

Dzisiejszego dnia

Nie odkładać na potem!^[1]