Dla nas dzień się dopiero zaczyna –

jeszcze białe skrywają go mgły,

jeszcze świeżo w pamięci nosimy

kolorowe, cieplutkie sny...

A tu życie stanęło za progiem

i nie może doczekać się nas: –

Czy nareszcie jesteście gotowi?

Dalej w drogę, najwyższy czas!

A już życie stanęło za progiem,

chce koniecznie zobaczyć nas!

Drzwi na brzask otwieramy szeroko.

Na powietrze, na zieleń i wiatr...

Ramion siłą i serca ochotą

wprost ku słońcu popchniemy świat!

Odpoczniemy dopiero wieczorem,

gdy w niebieski pogrąży się zmierzch,

wróżąc długą i piękną pogodę,

utrudzony dwudziesty wiek.

Przy harcerskim ognisku, wieczorem,

pożegnamy dwudziesty wiek...^[1]