I Dniestr nasz sławny na świat cały,

Jak kniaź dumny płynie,

Mija lasy, sioła, skały,

Aż gdzieś w morzu ginie.

Lodem ścięty, burzą wzdęty,

Nieraz groźny, srogi,

Hardy, dumny, nieugięty,

Jednak sercu drogi.

Ryb w nim hula co nie miary;

Wąsacz sum na czele,

Za nim szczupak, żarłok stary,

Pędzi przez topiele.

Nad nim bezmiar łąk dokoła,

To komory nasze,

Miód jak złoto ma z nich pszczoła,

A wół w bród ma paszę.

Tu młyn trzęsie się i stęka,

Tam masz zamek stary,

Przy nim ojców dzielnych ręka

Gromiła Tatary.

Srebrem świecą Dniestru lica,

Gdy słoneczko wschodzi,

Serca nasze on zachwyca,

Miłość kraju rodzi.^[1]