Do Ciebie Panie wznosim nasze prośby,

Czy cieszysz dary, czyli trwożysz groźby!

/Zawsze jest wsparcie pod Twym świętym progiem,

Boś Ty jest Bogiem./bis

W rzędzie najpierwszych człeka powinności

Tyś w sercu ogień naznaczył miłości

/I wskazał za wstęp do Twojej świątnicy

Kochać rodzice./bis

Jakże nam słodko, o Wszechmocny Panie!

Tak lube pełnić dla tych przykazanie,

/Którym wieńczone kwiatami obficie

Winniśmy życie./bis

Na tym ołtarzu kładąc proste dary,

W zakład ochotnej naszych serc ofiary,

/Ufne za nimi z gronem pokolenia

Wznosim westchnienia./bis

Twórco wszech rzeczy i Sędzio łaskawy!

Nagródź cnotliwe chęci ich i sprawy;

/Racz błogosławić przez pociechy trwałe

Życie ich całe./bis

Niech dobroć Twoja przygody oddali,

Dosyć ich, Panie, dosyć już doznali!

/A jeśli które sprawiedliwość wznieci,

Przenieś na dzieci./bis^[1]