Choć wokół pożar krwi się szerzy,

Choć łzy sieroce ziemia wchłania,

Dusza Polaka święcie wierzy,

Że przyjdzie chwila zmartwychwstania.

I chwila taka już się zbliża,

Chwila potężna, wielka, święta.

Ojczyzna woła z cierpień krzyża:

„Dzieci! Niewoli rwijcie pęta”.

O Matko Polsko! Twoje syny

Zwycięstwo, chwałę w bój już wiodą.

Za wszystkie nasze dawne winy

Krwią oni płacą – krwią swą młodą.

Skończone dni niemocy, bólu

I beznadziei czas skończony.

Patrzcie – tam orzeł w krwawem polu –

To wojsko nasze – to Legiony!

Wracajcie w chwale! Was rycerzy

Najświętsza Panna pod płaszcz wzięła.

Niech chwała zwycięstw w świat uderzy:

„Hej! Polska nasza nie zginęła!”^[1]