Wykołysały Ciebie poznańskie równiny…

Nad Gopłem przepędziłaś twe lata dziecięce,

rozkochana w Kruszwickich słowików piosence

i w brzęku złotych barci Piastowej krainy.

Kraków odział Cię w pysznych królów karmazyny

i poczęłaś miłować szczęk rycerskiej zbroi

i szum skrzydeł husarskich ... A synowie twoi

rozszerzyli praojców potężne dziedziny.

Świat cały bił pokłony stołecznej Warszawie,

aż dnia pewnego ujrzał z podziwienia niemy,

iż umierasz, w przepychu będąca i sławie…

Lecz nie zginęłaś, Polsko, póki my żyjemy!…

Niezadługo pochylą przed Tobą sztandary

I Poznań i Warszawa i Kraków prastary…^[1]