Do broni!

Oto świta nam radosna wieść

I niebios stoki już płoni

Wolności jutrzenka złota,

Że już zaklęta drży grota,

Bo wstali „śpiący rycerze”

I każdy do rąk miecz bierze,

Aby zwycięski bój wieść.

Do broni!

Oto ku nam idzie Wielki Rok,

Co blaskiem swoim przesłoni

Żałobne niewoli lata,

A postać jego skrzydlata

Z mgieł się przyszłości wyłania,

Pieśń niesie nam zmartwychwstania

I światłem olśniewa wzrok.

Do broni!

Naszych wielkich męczenników krew

Z żałosnej przeszłości toni

Ciche nam rzuca „Memento!”

Czas pomścić dzisiaj krew świętą!

Czas zerwać twarde okowy!

I niechaj ciemięzcę surowy

Narodu pogromi gniew!

Do broni!

Niech wolności rozhuczy się dzwon!

Niechaj w nim pamięć krzywd dzwoni!

Niech znajdzie potężne echo

W duszach pod dachem i strzechą!

Od Tatr po brzegi Bałtyku

Wstanie narodu bez liku,

By zebrać krwi swojej plon!^[1]