O portrecie co wciąż oczy me tobą pieszczę.

Tyś jedyny mój skarb, szczęściem ty darzysz mnie,

W ukochaną tę twarz niech popatrzę się jeszcze,

Nikt nie widzi, o nie!

Płomienne usta me niech dotkną twarzy twojej,

Czoło to, oczy te, każdy wdzięk pieścić chcę

Wszakże przedmiot pieszczoty, co ogień w sercu koi,

Jej nie czuje, o nie!

Drogi portrecie jej!

W tobie skarb duszy mej!

Kiedy rozpacz i żal serce szarpią mi skrycie,

Pozwól mi by wśród łez z cicha rzekł słowa te:

Ja z tęsknoty tu mrę, ja z tęsknoty tu mrę,

Bo cię kocham nad życie! Ja kocham!

Nikt nie słyszy, o nie!^[1]