Niezgodę dusz i ciał

Kto zesłał, kto nam dał

Kto z trzeciej z boskich cnót

Ciągle drwi, wiecznie kpi

Z tych, którzy pragną jej

A świat na oślep gna

W ten mrok, gdzie tyle zła.

Nadzieja, wiara – wiem

Zagląda w każdy sen

Na ulic szarym tle

Zjawia się tu i tam

Zapala w oczach blask

A gdzie ta trzecia z cnót

Ta, którą stać na cud

Zbaw mnie, miłości, zbaw

O zgodo dusz i ciał

Pogodne dni nam daj

Naprawiaj każdy błąd

Buduj dom, buduj dom

Szczęśliwy aż po dach

Gdzie mysz i pies, i kot

Ma swój spokojny kąt

Zbaw mnie, miłości, zbaw

Ocal, co dobre w nas

Ogarnij cały świat

Miłości, zbaw mnie, zbaw.^[2]