Gdy już stąd kiedyś znikniesz,

nie kłopocz się o niego.

A wszak odejdziesz kiedyś

rozumiesz to na pewno.

Poniesie Cię nurt pragnień

tęsknota nowych scen,

iluminacji zdarzeń

 by ziścił się Twój sen

Gdy już odchodzić będziesz

o niego się nie frasuj.

Ma swoje tutaj miejsce

i kilku ma przyjaciół

Na sfatygowanych deskach

wciąż będzie szeptał swe strofy

wciąż będzie mu niebo niebieskie

 a ziemia za twarda pod stopą

Kiedy już będziesz daleko

żyć innym całkiem życiem

nie lękaj się o niego,

nie pytaj jak mu idzie.

Na każdych zgliszczach kiedyś

nadziei ziarno zagości,

porosną mchem zapomnienia...

 Nawet zgliszcza miłości^[1]