Dokądże śpieszysz, o Jezu zbolały?

Krwi Twej strumienie drogę całą zlały.

Zmęczon okrutnie, Boski Jedynaku,

Ludzkiej postaci nie masz ani znaku.

Na głowie świętej cóż to za korona,

Z szyderstwem srogich żołnierzy wtłoczona?

Wszak to cierniowa, której ostre głogi

Wbite do mózgu: jakiż to ból srogi!

Usta skrwawione, twarz zbolała, zbita!

Każdy w niej boleść duszy Twej wyczyta.

Łańcuch na szyi, z łotryś policzony,

Barki krzyż ciągną, upadasz zemdlony!

A gdzież uczniowie? Tylko Matka idzie!

Topnieje we łzach, dzieli boleść w biedzie.

Co znaczy szkarłat, na pośmiech Ci dany?

Królu nad królmi i Panie nad pany!

Chcesz wiedzieć człecze, gdzie śpieszę zbolały?

Tam, gdzie mą śmiercią dam ci żywot chwały;

Tani na Golgocie, sprawiedliwość czeka,

Abym dał życie z miłości dla człeka!^[1]